Verslag signeersessie Heerlen
Signeersessie Heerlen 27 januari 2009
Om 12.30 u. moest ik me melden bij de infobalie op het station, omdat begeleiders van de NS, mij om 12.38 u. in de trein naar Heerlen zouden helpen.
De trein had vertraging, maar ik kwam toch op tijd in Heerlen aan.
Daar stond weer een begeleider van de NS me op te wachten, om me uit de trein te helpen.
Deze meneer heeft me nog even naar het toilet gebracht. (een electronische toilet, een ramp voor slechtzienden, verboden terrein vanaf nu dus…).
Daarna bracht die meneer van de NS, me naar een uitgang, tegen over het ”Coriocenter”, het winkelcentrum, waar ik moest zijn.
Ik bedankte de NS meneer hartelijk en stak de straat over, op naar Derek.
Ohoo, hoe kom ik dat winkelcentrum binnen… ik zag alleen een draaideur. (draaideuren en roltrappen, zijn voor mij ook verboden terrein.)
Er stonden mensen op straat en die vroeg ik om hulp.
Op de draaideur zat een knop, als je die indrukte ging de deur langzamer draaien.
Een mevrouw hield die knop voor me ingedrukt, ik bedankte de mensen voor hun hulp en zo kwam ik heelhuids het winkelcentrum binnen.
En dan nu die winkel zien te vinden…. nou die had ik sneller gevonden, dan ik had verwacht.
Ik de winkel in, bij de kassa gevraagt waar ik moest zijn voor Derek.
De verkoopster vroeg, of ik een nummertje wilde, jaaaa, dat wilde ik wel. Of ik ook een boek had om te laten signeren? Nee, dat heb ik niet zei ik.
Och, zei de verkoopster, dan weet ik niet of Derek wel iets voor je wil signeren…. Ja wel, zei ik, dat doet Derek wel. (al is het mijn rechter bil, dacht ik lachend…..)
Ik kreeg nummer 42.
Wow, nummer 42 en het is pas 14.30 u. dat gaat spitsuur worden, zong ik in mezelf, tralalala.
Ik liep naar het gedeelte waar Derek zou komen, er stonden al wat mensen.
Komt er iemand naar me toe, Liam, ben jij Liam? Ja dat ben ik, zei ik en wie ben jij? Het was “Mathilde”.
Of het me leuk leek, om samen, gezellig de middag door te brengen. Ja hoor, natuurlijk, we komen voor het zelfde doel.
Mathilde vertelde me, dat “Ruth”, “Debbie” en “Susan” er al waren en bij de tafel stonden.
Het liep tegen 15.00 u. en het werd steeds drukker, kicken!!!!
Ik had met “Lilian” en ”Marjo” afgesproken, maar dat liep in de soep; de hele winkel stroomde vol, het was een heerlijke chaos.
Derek arriveerde rond 15.10 u. denk ik.
De signeersessie begon rond 15.30 u.

Tussen 15.10 u. en 15.30 u. heeft Derek zijn aanvangspraatje gehouden, hij heeft een interview gehad met “Het Limburgs Dagblad”, hij heeft staan zingen en dansen…”We are family….” en is snoepjes rond gaan delen; chocolaatjes en pepermuntjes.
Hij begroette me weer op z’n Derekss, met drie zoenen, een mevrouw die naast me stond, kreeg spontaan een zoen van Derek. Mevrouw werd even heel emotioneel.
Moeders met kinderen bij zich en zwangere dames kregen
voorrang.
Opeens zegt Derek, hey hier is iemand jarig, hij heet Sjors en wordt vandaag tien jaar. Dat was de zoon van Lilian, zij had haar zonen (Tjue was er ook) meegenomen.
We hebben met zijn allen “lang zal hij leven” gezongen, in het Nederlands, het mocht niet in het Engels van Derek.
Dus Sjors: hoera, hoera, hoera!!
Lilian, Marjo en kids, liepen langs de zijkant (waar ik stond) richting uitgang.
Zo heb ik toch nog even met Lilian en Marjo kennis gemaakt, gezellig.
Om 16.00 u. werd nummer 1, afgeroepen, wow, een aantal meiden achter me hadden volgens mij nummer 144……
Ondertussen had het winkelpersoneel voor water gezorgt, toppie, het werd erg warm in de winkel
Derek kwam nog een keer snoepjes uitdelen, toen hij weer langs me kwam, zei ik: Derek it is rush hour.
Yes, ging Derek al zingende verder, it is rush hour and so many woman, what a pitty that I am “hooommmooo”……
Het omroepen van de nummertjes was in het begin moeilijk te verstaan.
De mensen die van Derek af kwamen, daar vroeg ik aan, hoe het was geweest en welk nummer ze hadden.
Derek was zo lief en aardig, zo anders dan op TV.
Ik heb staan genieten van alle mensen en hun reakties.
Wat deze “Schot” toch teweeg kan brengen; ja ik weet het, ik ben er ook voor van huis gegaan….
Kicken Dereky!!!
Opeens klom Derek weer op zijn tafel en vroeg of er mensen van de fanclub aanwezig waren. Of zij mee konden helpen met flyers uitdelen.
Mathilde en ik staken onze hand op, twee meiden ergens vooraan, mochten flyeren. (Ze liepen tussen de mensen door, flyers uit te delen en maakte een praatje met de mensen, erg leuk. Een van die meiden, die Mathilde en ik gesproken hebben, ging lid van de fanclub worden, wees welkom!!!)
Derek zei ook nog, de winkel blijft voor ons open en ik blijf tot de laatste weg is, wij met zijn allen, joehoe!!!!
Nummer 42!!, Ja hierooo, ik door de mensen massa heen.
Hey, zei de meneer van de uitgeverij (die de nummers riep), ben jij hier nu ook, vorige week was je in Den Bosch.
Ja zei ik, Den Bosch was een thuiswedstrijd, dat heb ik te voet gedaan, maar hier nu in Heerlen, hier is het veel gezelliger, het is hier kei druk!!!
Derek begroette zijn liefste stalker met een big “Derek-hug”.
Ik gaf Derek mijn brief, goh zei hij, ik heb al een hele bibliotheek van je….
Hij signeerde ook nog een kaart voor een vriendin van me en las aan me voor, wat hij erop had geschreven.
Ik zei: Derek we zien elkaar weer, over 82 dagen.
Over 82 dagen ? zei Derek.
Ja zei ik, dan is het de “Meet Derek Day”. Is dat over 82 dagen, vroeg Derek volgens mij aan Ruth, Debbie en Susan, maar die werden er ook door overvallen.
Derek lachen…

Derek zei me nog, dat hij het fijner vindt, als ik in het vervolg, bij een sessie, bij hem in de buurt kom zitten.
Dat ik niet meer in de rij ga staan.
Op die manier, kan ik ook van de mensen massa genieten.
OK Derek, dit vind ik erg lief van je en ga je niet teleurstellen de volgende keer.
Ik bedankte Derek en ging weer naar Mathilde.
Mathilde en ik, zijn tegenover de boekwinkel een bakkie thee gaan drinken, ik keek op mijn horloge en schrok van de tijd; het was al 17.25 u.

We zijn rond 17.45 u. de winkel weer in gegaan. We moesten voor 18.00 u, binnen zijn omdat we tot het laatst wilde blijven.
Wat denk je??? Staat Derek op zijn gemak, het lied: “MANDY” van Barry Manilow te zingen, net terwijl ik weg ben, bbrrr.
Ik heb het laatste refrein nog mee gekregen.
Het was niet meer zooo druk en Derek liep tussen de mensen door; hi-five…. en aaide en kale meneer over zijn bol.
Derek begon, “W.M.C.A.” van de Village People te zingen en te dansen.

Derek noemde de namen van de mensen op, die bij hem kwamen en dan moesten wij ze ook begroeten.
Ja, die mensen hadden al zo lang gewacht, die konden wel extra aandacht gebruiken.
Opeens zag ik een mevrouw, ook met een “taststok” met haar dochter, dacht ik.
Wat apart, dacht ik, ik kom eigenlijk nooit iemand tegen met taststok.
Ik ben naar die mevrouw toegeggaan.(Marleen en dochter Rabanna uit Valkenburg)
Ik vroeg Marleen of ze ook lid was van de bibliotheek www.aangepast-lezen.nl
Ja dat was ze, ik vertelde haar, dat per 1 oktober a.s. de boeken van Derek als gesproken boek te lenen zijn en dat er een braille boek, van “de Baby Fluisteraar” in de maak is.
Nee, braille kon ze niet lezen, maar die gesproken boeken van Derek, was mooi nieuws.
Volgens mij waren de meiden die nummer 144 hadden aan de beurt.
Eindelijk!!!!
Er waren toch wel een aantal mensen met een nummer boven de 100, voor 18.00 u. weg gegaan en niet meer terug gekomen, jammer, want het was erg gezellig.
Marleen en ik hadden besloten, om samen (als twee, bijna blinde mussen) met Derek op de foto te gaan.
Wat er gebeurde weet ik niet, maar Derek raakte een beetje in de stress.
Ruth, onze fanclub fotograaf kon niet langer blijven, ze moest naar een afspraak.
Ik ben met Marleen en Derek nog even op de foto gegaan, maar dit voelde niet goed. Ruth maakte die foto, maar dat hoefde niet persee, zij moest naar huis en er waren nog andere mensen met een foto camera.
Ik wilde me niet opdringen.
Debbie en Ruth gingen naar huis en Derek vroeg aan de aanwezigen, wie er aan de beurt was. En ging weer verder met zijn werk.
De meneer van de uitgeverij vroeg, wie er nog op de foto wilde.
Derek zei, ja Liam wilde nog op de foto, wie gaat die maken????
Ik zei tegen Derek, kijk ik heb een maatje gevonden, leuk he.
We willen graag samen, als twee bijna blinde mussen, met jou op de foto…..
Mathilde maakte de foto.
Derek bleef ons vasthouden en Mathilde maakte nog een foto, Derek bedankte Mathilde hiervoor.
En ik bedankte Derek.
Ik weet niet meer, wanneer het op de avond was, maar Rabanna ging ook nog een keer met Derek op de foto. (fotograaf Mathilde volgens mij…) Rabanna heeft lange haren, Derek pakt een lok van Rabanna haar haren en maakt bij zichzelf een toupetje….
Even later was volgens mij, nog alleen het winkelpersoneel aan de beurt.
Derek was moe en zat uitgeblust op een stoel, ja dat mag ook wel na zo een intensieve, hectische sesssie.
Derek begon een stapel boeken, voor de verkoop te signeren.
Om 19.55 u. zijn Mathilde, Marleen, Rabanna en ik de winkel uit gegaan.
Mathilde en ik, hebben nog wat op het station gegeten en daarna heeft Mathilde me in de trein van 20.23 u. geholpen. Nog bedankt Mathilde!!
Ook ik was kapot!!!
Rond 22.20 u. was ik weer thuis, doodmoe, maar…. ik had een fantastische Derek-dag gehad.
Ik heb genoten van “kanjer Derek” en alle mensen.
Liam






De reacties zijn bedoeld om een korte reactie op het betreffende onderwerp te geven. Voor discussies en berichtjes over en weer hebben we een prachtig forum waar iedereen van harte welkom is.
Het heeft geen zin om hier persoonlijke berichten en/of aanvragen voor een reading aan Derek te plaatsen.
Derek Ogilvie Fanclub-StichtingWij willen graag nogmaals duidelijk maken dat de fanclub hier geen invloed op heeft.
Wil je een brief naar Derek sturen, stuur hem dan in het Engels naar:
t.a.v. Derek Ogilvie
Postbusnummer 4007
2301 RA Leiden
Wij zorgen dan dat je post ongeopend bij Derek komt. Zet er wel een afzender bij mocht er iets mis gaan, krijg je je brief tenminste retour.
Reageer